Paano Gumagana ang International Money Transfers?

Ang biyahe ng pera mo across borders

Taon-taon, nagpapadala ang mga tao ng mahigit $656 billion in remittances sa pamilya at kaibigan sa ibang bansa. Pero marami pa ring nagpapadala ang hindi alam kung ano ang nangyayari pagkatapos pindutin ang send. Kapag alam mo kung paano gumagana ang international money transfers, mas madali kang makakapili ng provider, makakaiwas sa hidden fees, at maiintindihan mo kung bakit minsan inaabot ng ilang araw ang pera.

Mas maraming gumagalaw na bahagi ang process kaysa inaasahan ng karamihan. Dumadaan ang dollars sa maraming institutions, nako-convert sa ibang currency, at bumibiyahe sa messaging networks bago makita ng tatanggap ang local currency. Bawat step ay nagdadagdag ng oras at cost. Ayon sa World Bank Remittance Prices Worldwide database, 6.35% ang average cost ng pagpapadala ng $200 globally, ibig sabihin mga $12.70 ng bawat $200 ang hindi nakakarating sa tatanggap.

Ipinapaliwanag ng gabay na ito ang buong chain mula nagpapadala hanggang tatanggap, ang systems na nagpapatakbo nito, at kung saan napupunta ang fees.

Paano gumagana ang traditional na transfer chain

May specific path ang traditional international money transfer sa global financial system.

Step 1: Sisimulan mo ang transfer. Pumunta ka sa provider, gaya ng bank, Wise, Western Union, o money transfer app. Ilalagay mo ang amount, tatanggap details, at destination country. Ipapakita ng provider ang exchange rate at fee.

Step 2: Ide-debit ng provider ang payment method mo. Aalis ang pera sa linked account o card mo. Hawak na ngayon ng provider ang funds at sila ang bahalang magpadala nito.

Step 3: Papasok ang payment instruction sa network. Magpapadala ang provider ng message sa financial network, kadalasan SWIFT, papunta sa institution ng tatanggap. Nasa message kung sino ang nagpapadala, sino ang tatanggap, magkano, at anong currency.

Step 4: Ire-relay ng correspondent banks ang payment. Kung walang direct relationship ang provider sa receiving institution, dadaan ang payment sa isa o higit pang correspondent banks. Bawat correspondent ay pwedeng kumuha ng fee at magdagdag ng processing time. Ang transfer mula maliit na US regional bank papunta sa rural bank sa Pilipinas ay pwedeng dumaan sa dalawa o tatlong correspondents.

Step 5: Mangyayari ang currency conversion. Sa provider, correspondent bank, o destination partner, iko-convert ang dollars sa local currency. Dito madalas nakatago ang malaking bahagi ng cost.

Step 6: Ike-credit ng tatanggap institution ang funds. Ang final bank o payout partner ang maglalagay ng converted amount sa balance ng tatanggap o gagawing available para sa cash pickup.

Karaniwang 1 hanggang 5 business days ang buong process. Mas maraming intermediaries, mas matagal at mas mahal.

Ano ang SWIFT at bakit mahalaga

Ang SWIFT, o Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication, ang backbone ng international banking communication. Hindi ito payment system. Messaging network ito. Hindi nito inililipat ang pera; dinadala nito ang instructions na nagsasabi sa banks kung anong funds ang gagalaw at saan pupunta.

Itinatag noong 1973 at headquartered sa Belgium, kinokonekta ng SWIFT ang mahigit 11,000 financial institutions sa 200+ countries. Kapag nag-process ang bank ng international wire, nagpapadala ito ng standardized SWIFT message, kadalasan MT103 para sa customer transfers, papunta sa receiving bank.

Ang actual settlement ay nangyayari sa correspondent banking relationships at central bank clearing systems. Kaya kahit dumating ang SWIFT message sa ilang segundo, pwedeng araw ang abutin ng pera. Bawat bank sa chain ay kailangang mag-verify, mag-compliance check, at mag-settle.

Photo by NASA on Unsplash

Pinahusay ng SWIFT GPI, launched noong 2017, ang transparency dahil pwedeng i-track ang payments in real time. Ayon sa SWIFT, 89% ng GPI payments ay umaabot sa beneficiary sa loob ng 24 hours. Pero milyon-milyong transfers pa rin ang mas matagal, lalo na sa corridors na may smaller institutions o less developed banking infrastructure.

Saan galing ang fees at exchange-rate markups

Dalawa ang malaking bahagi ng total cost ng international transfer, at hindi laging malinaw ang providers tungkol dito.

Flat fees ang upfront charge ng provider, karaniwang $5 hanggang $50 depende sa amount, speed, at destination. Ito ang nakikita sa ads, pero madalas hindi ito ang pinakamalaking cost.

Exchange-rate markups ang hidden cost. Ang mid-market rate ang fair exchange rate sa pagitan ng dalawang currencies. Maraming provider ang hindi iyon ibinibigay. Naglalagay sila ng markup, kadalasan 1% hanggang 3%, kaya mas kaunting local currency ang matatanggap ng tatanggap. Sa $500 transfer na may 2% markup, $10 iyon na hindi makikita bilang line item. Para sa detalye, basahin ang ano ang exchange-rate markup.

Bukod pa rito, pwedeng mag-deduct ng sariling fees ang correspondent banks sa ruta. Ang $200 transfer ay pwedeng mawalan ng $3 hanggang $5 sa correspondent bank charges na hindi inaasahan ng nagpapadala o tatanggap. Isa ito sa dahilan kung bakit mahal ang international transfers.

Malaki ang variation. Sa isang transfer pa lang, pwedeng tatlo hanggang limang beses ang difference ng maling provider at tamang provider. Sa monthly transfers, umaabot iyon sa daan-daang dollars kada taon.

Ano ang itsura ng typical transfer

Isipin si Maria sa Houston na nagpapadala ng $300 kada buwan sa nanay niya sa Bogota.

Sa traditional na provider, nagbabayad siya ng $7.99 flat fee. Quoted exchange rate: 4,050 pesos per dollar. Mid-market rate: 4,150. Ang 2.4% markup ay dagdag na $7.20 na hindi niya nakikita. Ang nanay niya ay tumatanggap ng mga 1,197,000 pesos sa halip na 1,245,000, difference na 48,000 pesos. Dumadating ang pera sa dalawang business days.

Sa loob ng 12 months, mga $182 ang combined fees at markup. Halos isang dagdag na transfer ang nawala sa system.

Kung digital dollars ang hawak ni Maria sa Arca, pwede siyang magpadala ng $300 direkta sa wallet ng nanay niya. Natatanggap ang $300 digital dollars sa loob ng wala pang 10 segundo, walang $7.99 fee, walang 2.4% markup, walang two-day wait. Kung gusto ng nanay niya mag-convert sa pesos, siya ang pipili ng timing at rate. Sa isang taon, mas maraming pera ang nananatili sa pamilya.

Photo by Christin Hume on Unsplash

Ito ang core difference: dumadaan ang traditional na transfers sa sunod-sunod na institutions, at bawat isa ay pwedeng kumuha ng fee. Sa dollar wallet, mas direct ang value transfer, parang pag-abot ng cash, pero pwedeng nasa ibang bansa ang tatanggap.

Mas mabilis na alternatives

Nagbabago ang international transfer market. May ilang developments na nagpapababa ng cost at time.

Digital-first providers tulad ng Wise at Remitly ay nagbawas ng intermediaries at minsan nag-aalok ng mid-market rates. Ayon sa World Bank, 4.29% ang average cost ng digital channels kumpara sa 6.65% para sa cash-based channels.

Real-time payment networks tulad ng PIX sa Brazil, UPI sa India, at FedNow sa US ay nagpapabilis ng domestic payments. Maaga pa ang cross-border interoperability, pero gumagalaw na.

Dollar wallets ang pinakasimpleng alternative. Sa halip na dumaan sa banking system, hawak mo ang digital dollars sa wallet at pinapadala direkta sa ibang wallet. Walang SWIFT message, walang correspondent banks, walang multi-day settlement.

Sa Arca, ikaw ang may keys at kontrolado mo ang dollars mo. Segundo lang ang send sa ibang wallet. Phone lang ang kailangan ng tatanggap. Para sa mga nagpapadala ng pera internationally, lalo na sa high-fee corridors, nababawasan ang friction at cost. Para sa options beyond traditional banking, basahin ang paano magpadala ng pera sa taong walang bank.

Ang pag-intindi sa ano ang remittance at kung paano gumagana ang system ay tumutulong pumili ng option na mas maraming pera ang napupunta sa taong pinapadalhan mo.

Handa ka nang iwasan ang correspondent banking chain? Magsimula sa Arca, ang dollar wallet mo, walang bank account na kailangan.